هذين يشرطان لي دوام العزّ ، و بقاء الملك ، و هما بما ترون من حال الفقر و الذّلّ ، فهلّا ألقي عليهما اساورة من ذهب » إعظاما للذّهب و جمعه ، و احتقارا للصّوف و لبسه . ( 26 ) و لو أراد اللّه سبحانه بأنبيائه حيث بعثهم أن يفتح لهم كنوز الذّهبان ، و معادن العقيان ، و مغارس الجنان ، و أن يحشر معهم طير السّماء و وحوش الأرضين لفعل . ( 27 ) و لو فعل لسقط البلاء ، و بطل الجزاء ، و اضمحلّ الأنباء ، و لما وجب للقابلين أجور المبتلين ، و لا استحقّ المؤمنون ثواب المحسنين ، و لا لزمت الأسماء معانيها . ( 28 ) و لكنّ اللّه من دائم بودن عزّت ، و باقى ماندن ملك ، و [ حال آن كه ] ايشان [ واقع اند ] بدانچه مى بينيد از حال درويشى و حقارت پس چرا نانداخته‌اند بر ايشان دست و رنجن ها از زر [ اين گفتار به جهت ] بزرگ داشت كرد [ ن ] فرعون مر زر را [ بود ] ، و جمع كردن آن را ، و حقير داشت كرد [ ن ] مرصوف را ، و پوشيدن آن . ( 26 ) و اگر خواستى خدا - كه منزهّ است او - به پيغمبران خود آن گاه كه بفرستاد ايشان را كه بگشايد براى ايشان گنج هاى زرها ، و معدن هاى زر رسته را ، و جاى درخت نشاندن [ كه ] بستان ها [ است ] ، و بر انگيزد با ايشان مرغ هوا ، و وحشيان زمين را ، هر آينه بكردى . ( 27 ) و اگر بكردى هر آينه بيفتادى آزمايش ، و باطل شدى جزا ، و ناچيز و باطل شدى خبر دادن ، و واجب نبودى مر قبول كنندگان [ اوامر و نواهى ] را مزدهاى آزمايش كردگان ، و نه مستحق شدندى مؤمنان ثواب و پاداشت نيكو كاران را ، و نه لازم بودى نام هاى مؤمن و كافر معنى هاى خود را . ( 28 ) و ليكن خدا - كه منزهّ